Postmodernisme revisited: Het nieuwe synoniem voor ‘stom’?

Drie jaar geleden werd op deze plek het postmodernisme besproken. Dit mondde uit in een vrij droog lemma waarin kort de ontwikkeling van het begrip wordt besproken, en wat het zo ongeveer inhield.

Het leuke van een blog is dat het voortschrijdend inzicht zich onder je neus voltrekt. Niet alleen het sóórt stof dat op deze plek in de afgelopen paar jaar is geadresseerd (en de manier waarop) verandert, maar ook de levende definitie van diezelfde stof. Stof waarvan je dacht dat je die voorgoed in steen had gebeiteld. Nailed it.

Het was de frisse naïveteit van de kersverse schoolverlater: ‘en nu zal ik jullie voor eens en altijd laten zien wat postmodernisme inhoudt’. Poppetje gezien, kastje dicht.

Er is meer dan genoeg aanleiding om nog eens het licht te doen schijnen over dat ‘postmodernisme’ (PoMo voor intimi). Het was al niet per se bij iedereen een geliefd gespreksonderwerp – vooral onder studenten die er maar met moeite chocola van konden maken –, maar sinds de vorige bespreking van het onderwerp is postmodernisme een onwijs middle-of-the-road scheldwoord geworden. Voor zo ongeveer àlles.

Hoe kon dat in die tussentijd gebeuren?

Hou je vast: zware kost ligt in het verschiet. Maar zware kost die het verdient om te worden verteerd, aangezien het schampt aan een aantal van de grote problemen van onze tijd.
Lees verder Postmodernisme revisited: Het nieuwe synoniem voor ‘stom’?

Kritisch BankHangen: Nederland van Boven

Gedachteloos voor de buis hangen kan dus uitermate prettig zijn. Maar een opmerkzame blik vanaf de bank is af en toe zeer op zijn plaats, want laten we eerlijk zijn: er is ook ontzettend veel shit die ons dagelijks wordt opgedrongen. Roland Barthes zei dat er een tragische discrepantie bestaat tussen de overrompelende rijkdom van de waarneembare wereld en de extreme armoede van ons vermogen om haar waar te nemen. De Kritische BankHanger doet een nobele poging om de strijd aan te gaan met die armoede.
Lees verder Kritisch BankHangen: Nederland van Boven

Kritisch Bankhangen: Tegenlicht ‘Offline als luxe’

Met de regelmaat van de klok wordt het einde van de televisie zoals we die kennen aangekondigd, maar de kans dat dit binnenkort gebeurt is kleiner dan vaak wordt geroepen. Er is een immens grote groep mensen die er uitstekend mee kan leven dat voor hen bepaald wordt wat ze voorgeschoteld wordt, in plaats van dat ze hier zelf de regie over moeten voeren.

Gedachteloos voor de buis hangen kan dus uitermate prettig zijn. Maar een opmerkzame blik vanaf de bank is af en toe zeer op zijn plaats, want laten we eerlijk zijn: er is ook ontzettend veel shit die ons dagelijks wordt opgedrongen.

Nu hoeft shit op televisie op zichzelf niet zo’n groot bezwaar te zijn. Maar het wordt wél storend als die shit zich aan de kijker presenteert als de waarheid. Roland Barthes zei dat er een tragische discrepantie bestaat tussen de overrompelende rijkdom van de waarneembare wereld en ons onvermogen om haar waar te nemen. Deze rubriek doet een nobele poging om de strijd aan te gaan met die armoede.

In deze eerste editie bespreek ik de Tegenlicht-aflevering ‘Offline als luxe’ van 8 mei 2016. De Snijtafel waagde zich eerder al eens met verve aan de kritische receptie van een Tegenlicht-aflevering. De kritiek die Casper C. Jansen en Michiel Lieuwma uitten blijkt bij lange na niet een eenmalige misser van de redactie te zijn geweest: let maar eens op.
Lees verder Kritisch Bankhangen: Tegenlicht ‘Offline als luxe’

De Onzichtbare Cameraman

De televisie neemt de kijker vaak in de maling. Dit kan op tal van manieren: denk alleen al aan het feit dat, doordat de cameraman zijn lens op een bepaald tafereel richt, hij of zij op die manier ook tal van zaken in de directe omgeving niet vastlegt. Of de voice-over die een groep mensen die op noodvoorzieningen in een rampgebied afkomt bij voorbaat typeert als een “stormloop” of “plunderaars”. Vandaag aandacht voor de filmploeg die met maar één camera op pad is, en hoe die kan worden herkend.
Lees verder De Onzichtbare Cameraman

Als je dit leest, ben ik al overleden: Beunhazerij rondom de dood van de auteur

Deze week voor de verandering geen beschouwend, genuanceerd artikel met keurige voors en tegens, maar gewoon een stevige frontale aanval. Met het gestrekte been. Tijd voor wat reuring, want de nuance is ook niet altijd alles en af en toe komen er dingen voorbij waar je steil van achterover slaat.
Lees verder Als je dit leest, ben ik al overleden: Beunhazerij rondom de dood van de auteur