Poen, Plezier, Prestige. De heilige drie-eenheid van menig freelancer. Ik kende ze wel van naam, maar ik had de drie P’s nooit actief gebruikt in mijn werkselectie als arrangeur. Terwijl hij eigenlijk enorm tot de verbeelding spreekt!
In dit artikel een kleine verkenning van de drie P’s. Ik sluit af met een stukje empirie op basis van ongeveer 500 arrangeeropdrachten die ik tussen de afgelopen tien jaar voltooide.
Sinds enige tijd vraag ik musici gericht om feedback op mijn werk als componist en arrangeur. Waarom ik dat doe (en hoe) lees je in deze blogpost.
Nadat ik was begonnen met tijdschrijven ben ik nieuwe patronen gaan zien in de manier waarop mijn arrangeeropdrachten zich door de tijd heen ontwikkelden.
In dit artikel beschrijf ik er vijf, op basis van zo’n 150 arrangementen die ik tussen 2022 en 2024 maakte. Dit deed ik aan de hand van een (versimpelde) sequentieanalyse.
Als je structureel muziek schrijft, dan ben je er vermoedelijk van doordrongen dat het schrijfproces evenveel draait om organisatievermogen als om een goeie dosis creativiteit. Gebroken nachten om een deadline te kunnen halen zijn misschien nog stoer en grappig als twintiger, maar na te veel nachten achter elkaar doorhalen is de lol er op een gegeven moment wel van af. En kleine jongens (m/v/x) worden groot.
Tijdschrijven dus. Klinkt fucking saai, en misschien is het dat ook. Maar ik ben erachter gekomen dat het goed beheren van je tijd het verschil kan maken tussen een fijne creatieve flow en een chaotische nachtelijke worsteling om de zoveelste deadline te halen. In het beste geval gevolgd door een gillende kater, in het slechtste geval door een gillende burnout. Tijdschrijven helpt om dit in de toekomst te voorkomen.
Ik begin met een beschrijving van hoe ik mijn uren schrijf. Daarna omschrijf ik een paar inzichten die ik opdeed sinds ik ging tijdschrijven.
In de basis is het werk van iedere arrangeur hetzelfde: het bewerken van van een bestaand stuk muziek of compositie voor een andere bezetting, een bepaalde stijl of een bepaalde gelegenheid.
Maar hoewel het werkproces in de basis hetzelfde is, bestaan er interessant genoeg veel verschillende smaken in hoe arrangeurs met opdrachten omspringen. In dit artikel wijd ik hier verder over uit, aan de hand van een aantal losse waarnemingen.
Bram Faber